Llevo 5 dias en Tanzania y tengo la sensacion de llevar aqui toda la vida. Desde el martes he estado en Lole, un pueblecillo cerca de Mwika, en las laderas del Kilimanjaro, participando en un proyecto junto a otros 9 voluntarios de diferentes paises (Holanda, Suiza, Espanya, Alemania, Corea, Republica Checa, Austria, Italia, Francia). Yo solo he podido esta unos dias, porque el lunes empiezo mi proyecto en Dar es Salaam, el resto del grupo se queda dos semanas mas.
El lugar era paradisiaco, una casa perdida en mitad de ninguna parte, entre plateneros, cafetales y vegetacion de todo tipo. El grupo de voluntarios, tambien increible, a pesar de que yo solo iba unos dias me han hecho sentir como uno mas desde el primer dia y me da una pena horrible marcharme.
El trabajo alli consistia en ir a escuelas de preescolar e interactuar con lo ninyos ensenyandoles un poco de ingles, ayudandoles a aprender a escribir, y tambien preparando canciones, juegos etc. La experiencia ha sido increible. Los ninyos eran fantasticos, nos han dado un monton de carinyo desde el primer dia. Todos queria tocarnos y jugar con nosotros y sus caras de felicidad y sus risas cuando les subia a caballito o les cogia de las manos y les hacia volar es algo que realmente te llega muy dentro. Se han hartado de jugar con mi reloj (el bip bip les tenia maravillados) de quiarme las gafas y ponerselas, hemos jugado al juego de las sillas, hemos corrido y hemos reido. Ha sido genial.
A pesar de que llovia TODO el dia (y todos los dias) un grupillo ibamos a correr montanya arriba, eso tambien ha estado genial. Cada vez se mas swahili, ya se decir un buen numero de cosas, por ejemplo animales, partes del cuerpo y unos cuntos verbos. Aqui los saludos y despedidas son muy importantes, los hay de todos los colores, pero creo que eso tambien esta mas o menos dominado. Realmente tengo esperanzas de ser capaz de tener conversaiones basicas en 1-2 meses.
Realmente no puedo creer la cantidad de gente que he conocido en estos dias, tanto locales como internacionales. Estoy haciendo buenas amistades y me siento muy comodo y muy a gusto con todo el mundo. Ayer los 10 voluntarios (junto con los dos "camp leaders" de Tanzania) fuimos a Arusha. Hoy unos cuantos estan haciendo un safari en Ngorongoro y Lake Manyara. Yo no podia por lo de tener que volver a Dar manyana, asi que me he venido a Moshi junto como Carmen (Suiza) y Mark (Holanda). Arusha es el punto de partida de todos los safaris. Es una ciudad que no me gusto nada. Todo el mundo trata de vendete algo o de scarte dinero, con la tactica de me voy a hacer amigo tuyo de manera que luego te sientas mal si no me das algo. Me hace sentir muy incomodo y siento que no es la verdadera Tanzania. La verdadera Tanzania es Lole, Es Msongola (donde mi escuela) es Mbagala (en Dar donde el internet cafe). Sitios donde sigues siendo un "mzungu" (persona blanca) pero donde no te tratan como un turista, donde pues hablar con la gente sin miedo a que te pidan dinero, donde la gente se interesa por ti sinceramente y te recogen en moto si estas esperando el daladala y no llega, donde todos son amables y te ayudan si pueden.
Hoy me he encontrado con la profesora canadiense (dosciencetanzania.blogspot.com) con la que intercambie unos cuantos mails antes de venir. Ella esta intentando mejorar la ensenyanza de ciencias en secundaria y me pidio por favor si le podia comprar un aparato de laboratorio, un generador de senyales, que he paseado por toda arica y parte de europa. Hoy por fin hemos hecho el intercambio.
Me encanta la comida de aqui. Es sota caballo y rey: arroz, ugali -una pasta compacta de maiz y patata- bananas, carne de vaca, beans y alguna verdurita. De vez en cuando algo de pescado o chapati (como el pan indio) o mandasi (pan frito, mmm). Pero esta todo buenisimo. De momento ningun problema de salud, ni siquiea de estomago.
Ayer estuvimos en un club en Arusha bailando. Fue super divertido. Reaggeaton a saco. Los tanzanos no puede decirse que sean timidos, madre mia, eso si que es acoso y derribo pero como bailan los tios (ademas las europeas saben manejarse en estas lides). Hay cosas que nunca cambian y el numero de cromosomas Y era claramente dominante. Pero una experiencia, una mas al saco!
Os hecho mucho de menos, dejame comentarios (aunque no siempre pueda contstar), mandadme mails, contadme cosas. Os quiero!
Joooo, que enviadia que das, que de experiencias nuevas!!!Bueno, me alegra ver q ya estas como pez en el agua, aunque no dudé en ningún momento q lo ibas a estar...
ResponderEliminarsigue disfrutando y aprendiendo!!
muchisimos besitos y un fuerte abrazo!!! muas!!!
Es reconfortante todo lo que cuentas. Y fabulosa la experiencia de conocer nuevos ámbitos y nuevas personas. Los niños son encantadores en cualquier parte del planeta. El turismo masivo es agresivo y es conveniente reconducirlo a un turismo sostenible. Creo que nos vas a tener que impartir clases de swajili a tu regreso. Por favor, sigue contando nuevas cosas. Suerte con el regreso a Msongola y el comienzo de las clases mañana. Nosotros también te echamos mucho de menos. Te queremos. Besos.
ResponderEliminarENVIDIA Y DE LA BUENA, TÍO. CUANTO ME ALEGRO QUE LO ESTÉS PASANDO TAN BIEN, ENTRE OTRAS COSAS PORQUE TE LO MERECES.
ResponderEliminarBUENO, CUANDO VAYAMOS EN DICIEMBRE YA SE QUE QUIERO VER, ENTRE OTROS: MSONGOLA, MBAGALA,ETC POR CIERTO, ESTAS TAN INTEGRADO, QUE HABLAS DE LAS POBLACIONES (DE ALGUNAS) COMO SI YA SUPIÉRAMOS LOS DEMÁS MORTALES POR DONDE ANDAN(POR EJEM. MOSHI), PERO ESTA BIEN PORQUE NOS TENDREMOS QUE PONER LAS PILAS CON LA GEOGRAFIA TANZANA. MI GOOGLE MAPS ECHA HUMO.
QUE SEPAS QUE TAMBIÉN VIAJAMOS POR AQUÍ; SIN IR MAS LEJOS, ESTE FINDE HEMOS ESTADO EN ALCAZAR DE SAN JUAN, UNA AUTÉNTICA PASADA DE SITIO. HEMOS VISITADO LA CASA DE UN ANTIGUO HIDALGO ESPAÑOL DEL SIGLO XVI Y NOS HEMOS ENCONTRADO CON UNA SEÑORA EN LA ENTRADA VERDADERAMENTE ENAMORADA DE SU TRABAJO QUE NOS HA DADO MUCHA Y BUENA INFORMACIÓN DE ESOS TIEMPOS (SIGLO DE ORO ESPAÑOL, IMPERIO DONDE NO SE PONÍA EL SOL, YA SABES).
SI PUEDES MANDA UN POCO DE LLUVIA PARA ACÁ QUE NOS ESTAMOS AXFISIANDO.
BUENO CAMPEÓN, ESPERO QUE ESTO SE PUBLIQUE Y TENGO QUE DEJARLO PORQUE ME PREGUNTAN POR AQUÍ SI ESTOY ESCRIBIENDO UN TESTAMENTO.
CUIDATE Y DISFRUTA. BESOS,
Jugónnn!!! Tremendo! Voy a coger las palomitas y a releer tus posts de nuevo. Veo que tu título de "El Madrileño más querido en Catalunya" se tendrá que ampliar a parte de África en breve. Muchos abrazos y no pares!!!
ResponderEliminarToni
Javi!! Tio que experiencia! Me alegra ver que todo va tan bien :) Yo sigo en el norte de Inglaterra donde la comida no es tan deliciosa, cada vez hace mas frio y se esta mas oscuro... pero tenemos buena cerveza y whisky asi que no me quejo eh!
ResponderEliminarUn abrazo grande!
Habari? Mambo!
ResponderEliminarSóc la Gemma de CoCat-Física...no m'he pogut estar de deixar-te un comentari :P Quina enveja més sana que em fas!! M'encantaria estar allà!! Que bé, a Kilimanjaro i amb els nens...Et dono la raó, són mil vegades millor les zones on et criden mzungu que les zones on et persegueixen 40 tios tots amb la millor oferta. Però no et puc donar la raó amb l'ugali, si no té gust de res!! On hi hagi un bon tros de chapati... ;) I no em puc imaginar als tanzans ballant reaggeaton! Quina gràcia :D No hi ha fotos?? jajaja
En fi noi, aquest blog és genial! Gràcies per fer-lo :)
Que tinguis molta sort i que vagi molt bé a l'institut!
Petons, Gemma
Eiiiii! Saludos a todos, gracias por comentar en el blog!
ResponderEliminarElena, como van las cosas por Calabria? A ver si me escribis un dia un mail y me contais cotilleos, ok? Os hecho mucho de menos a los tres! Petoneeeeeets!
Carmen y Tibur padre, seguire narrando no os preocupeis. Vostros contadme cosillas, como lo de Alcazar! No se si Mbagala es una experiencia recomendable o no, jaja, ya lo discutiremos! Besos!
Toni! Mi comentador mas fiel! Me alegro que te gusten las cronicas. He visto tu mail de Madrid/Noveimbre...lo has solucionado ya? Si no, el sabado cuando me vuelva a conectar mando un mail a todos mis amigos a ver si logras encontrar algo. Un abrazo campeon!
Joan! todavia en Inglaterra? Tienes un poco mas claro tu futuro que la ultima vez que hablamos? Aqui tambien tenemos buena cerveza: Safari, Serengueti y Kilimanjaro son las marcas estrella! Y en el Kilimanjaro hace un frio que pela, casi ni podia dormir de la rasca! Abrazos!
Gemma! Molts records de part de'n Peter. L'altra dia (el dia del reggeaton) va ser el seu aniversari. Va venir al club i va ballar un munt! Es veritat que l'ugali es una mica insipid, pero be, amb una mica de chili passa millor! I tenim una cuinera, Dina, que es maravellosa! Visca el chapati i el mandasi, Mambo vipi, habari za mchana na badae!
Javi, sigue contándonos tus historias, me encantan! A ver si puedes mandar alguna foto... como una tuya bailando el reggaeton etc...
ResponderEliminarUna brazo!
Javi, da gusto leerte. Sigue generando sonrisas. Un abrazo fuerte desde Canadá.
ResponderEliminar